Ή ΤΑ ΚΕΡΔΗ ΤΟΥΣ Ή ΟΙ ΖΩΕΣ ΜΑΣ!
Στις 28 Φλεβάρη συμπληρώνονται 3 χρόνια από το προδιαγεγραμμένο έγκλημα στα Τέμπη. 2 τρένα επί 12 λεπτά κινούνταν αντίθετα στις ίδιες ράγες με αποτέλεσμα 57 νεκρούς συνανθρώπους μας. Την υπόσχεση που δώσαμε από την πρώτη στιγμή ότι «το έγκλημα αυτό δε θα συγκαλυφθεί, όλων των νεκρών θα γίνουμε φωνή», θα την τηρήσουμε μέχρι τέλους, ώστε να τιμωρηθούν οι υπεύθυνοι, να ανατραπεί η εγκληματική πολιτική που λογαριάζει τις ζωές μας ως κόστος!
Τα Τέμπη δεν είναι ούτε «εθνική τραγωδία», ούτε «κοινωνικό τραύμα» που ανήκει στο παρελθόν. Είναι αποτέλεσμα της πολιτικής του κέρδους που υπηρετούν η κυβέρνηση και τα κόμματα που πίνουν νερό στο όνομα της ανταγωνιστικότητας των επιχειρηματικών ομίλων, της ΕΕ και του ΝΑΤΟ.
3 χρόνια που έχουμε γίνει μάρτυρες μιας τεράστιας προσπάθειας συγκάλυψης των υπευθύνων του εγκλήματος και κυρίως να βγει αλώβητη η πολιτική που οδήγησε στο έγκλημα των Τεμπών και τόσων άλλων κυβερνητικών και εργοδοτικών εγκλημάτων κατά των εργαζομένων. Δεν είναι «της μοίρας γραφτό», ούτε η «κακιά ή ώρα»!
Η πολιτική της σημερινής και των προηγούμενων κυβερνήσεων είναι υπεύθυνη για το, με μαθηματική ακρίβεια, έγκλημα των Τεμπών. Η κυβέρνηση της ΝΔ, αλλά και οι προηγούμενες(ΠΑΣΟΚ – ΣΥΡΙΖΑ), είναι συνένοχες γιατί υλοποίησαν και στηρίζουν την πολιτική της κερδοφορίας των λίγων. Ακολουθώντας τις οδηγίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, κατατεμάχισαν, ιδιωτικοποίησαν και απαξίωσαν, τον σιδηρόδρομο στο βωμό του κέρδους. Πέρασαν 3 χρόνια και η κατάσταση στον σιδηρόδρομο είναι η ίδια και χειρότερη.
Οι νεκροί είναι πάντα δικοί μας και τα κέρδη δικά τους! Το 2025 η εργατική τάξη μέτρησε 201 νεκρούς από εργοδοτικά εγκλήματα μέσα σε χώρους δουλειάς, που βαφτίζονται «ατυχήματα», ενώ έχουμε κι εκατοντάδες σακατεμένους εργάτες. Παρά την προσπάθεια της κυβέρνησης να συγκαλύψει την πραγματικότητα με διάφορες αλχημείες, ένας ακήρυχτος πόλεμος διεξάγεται καθημερινά απέναντι στους εργαζόμενους. Αυτός ο πόλεμος σκότωσε 5 εργάτριες, μανάδες στη μπισκοτοβιομηχανία «Βιολάντα» στα Τρίκαλα για τα κέρδη του βιομήχανου.
Η πολιτική αυτή και οι νόμοι τους που λύνουν τα χέρια στους μεγαλοεπιχειρηματίες να καταπατούν κάθε έννοια Υγιεινής και Ασφάλειας στην εργασία, γιατί τα μέτρα προστασίας της ζωής μας αποτελούν για αυτούς κόστος και οι εργαζόμενοι να δουλεύουμε 13ωρα, με άθλιες συνθήκες και πενιχρούς μισθούς και να μην ξέρουμε αν θα γυρίσουμε το βράδυ σπίτι μας.
Είναι αυτή η πολιτική που πνιγόμαστε τον χειμώνα και καιγόμαστε το καλοκαίρι, που απαξιώνει το σύστημα Υγείας, Παιδείας, που η ακρίβεια ξεκληρίζει το εισόδημα μας και τα σπίτια μας είναι βορά για τα κοράκια.
Στον δικό μας κλάδο, όλοι γνωρίζουμε από πρώτο χέρι τι πάει να πει εντατικοποίηση της εργασίας. Τα εξαντλητικά ωράρια – λάστιχο έχουν μετατρέψει σε «busy season», ολόκληρο το χρόνο και όχι μόνο την περίοδο των ισολογισμών, των φορολογικών δηλώσεων, των κάθε είδους προθεσμιών. Οι ατελείωτες και απλήρωτες υπερωρίες, σε συνδυασμό με τους χαμηλούς μισθούς μας και την ανυπαρξία κλαδικής συλλογικής σύμβασης εργασίας, με ευθύνη των εργοδοτών που εκμεταλλεύονται όλο το αντεργατικό οπλοστάσιο ΝΔ – ΣΥΡΙΖΑ – ΠΑΣΟΚ και των κατευθύνσεων της Ε.Ε, δεν μας επιτρέπει να καλύψουμε τις ανάγκες τις δικές μας και των οικογενειών μας.
Οι επαγγελματικές ασθένειες στον κλάδο μας είναι στο καθημερινό μενού είτε πρόκειται για μυοσκελετικές παθήσεις είτε ακόμα για κρίσης πανικού και ψυχολογική πίεση. Δεν καταγράφονται πουθενά, δεν υπολογίζονται καθόλου γιατί σε μια εποχή που όλα υπολογίζονται με βάση το κέρδος, μια τέτοια καταγραφή θα ήταν κόστος για την κυβέρνηση και τους εργοδότες.
Ταυτόχρονα είναι η πολιτική που ακολουθούν και η ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ και το ΠΑΣΟΚ που φουσκώνει τα πορτοφόλια των μονοπωλίων με κάθε λογής επιδότηση, επιχορήγηση κλπ όπως η συμφωνία που πρόσφατα υπογράψαν με την Hellenic Train, όπως με τις ενισχύσεις τις εταιρείας Βιολάντα, όπως με τον πακτωλό χρημάτων που αδρά σκορπάνε στην πολεμική βιομηχανία για τους πολέμους που ετοιμάζουν. Το πλέον ανατριχιαστικό είναι το παράδειγμα των μονοπωλίων του δικού μας κλάδου που βλέπουν τον πόλεμο ως ευκαιρία και τρέχουν να συνάψουν συμφωνίες με επιχειρήσεις για να εκμεταλλευτούν την συγκυρία και να βγάλουν κι άλλα κέρδη.
ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ – ΔΕ ΣΥΓΧΩΡΟΥΜΕ!
Οι εργαζόμενοι του κλάδου γνωρίζουμε ότι τίποτα δεν μας χαρίστηκε και ό,τι κατακτήσεις κερδίσαμε, τις οφείλουμε στο μαζικό και οργανωμένο αγώνα μας, ενάντια στην εργοδοσία και την κυβερνητική πολιτική, που λογαριάζουν τη ζωή μας ως κόστος. Αυτόν τον αγώνα φοβούνται!
Δεν μπορούμε να έχουμε καμιά εμπιστοσύνη σε όλους αυτούς που είναι ένοχοι για όσα ζούμε, εμείς και οι οικογένειες μας. Δεν περιμένουμε να μας σώσουν όσοι διαμορφώνουν και στηρίζουν αυτή την πολιτική που στέκεται απέναντι στις ζωές μας.
Οι εργαζόμενοι έχουμε τη δύναμη να ανατρέψουμε το σύστημα το οποίο σκοτώνει για το κέρδος. Θα αγωνιστούμε μέχρι τέλους για να ζήσουν τα παιδιά μας σε μια κοινωνία που θα έχει στο επίκεντρο τις δικές μας ανάγκες και όχι τα κέρδη των επιχειρηματικών ομίλων. Στο δίλημμα λοιπόν «τα κέρδη τους ή οι ζωές μας» η απάντηση είναι εκκωφαντική, διαλέγουμε τις ζωές μας! Δυναμώνουμε τη διεκδίκηση για το σύνολο της ζωής μας, για αυξήσεις στους μισθούς και συλλογικές συμβάσεις, για να προστατευτεί η ζωή και η καθημερινότητα μας και για να έχουμε αποκλειστικά δημόσια και δωρεάν παροχή όλων των αναγκαίων υπηρεσιών στην υγεία, την παιδεία.
Συνεχίζουμε τον αγώνα ενάντια στη συγκάλυψη, για να τιμωρηθούν όλοι όσοι ευθύνονται και κυρίως να τιμωρηθούν και να εξαλειφθούν οι αιτίες που οδήγησαν στο έγκλημα.
Το ΔΣ της ΠΟΛ
25.02.2026
